Zapoznałem się i akceptuję Korzystając z serwisu potwierdzasz, że zapoznałeś się i akceptujesz politykę bezpieczeństwa przetwarzania danych osobowych

Polityka prywatności

Pierwszy pomnik upamiętniający o ary niemieckiego obozu zagłady w Bełżcu odsłonięto w 1963 r. Słaba jakość materiałów, z których został wykonany oraz brak dostatecznej opieki i konserwacji, doprowadziły do stopniowego pogarszania się jego stanu technicznego. W latach 90. XX w. narodziła się polsko-amerykańska inicjatywa stworzenia nowego kompleksu pomnikowo-muzealnego. Jego budowę poprzedziły gruntowe badania archeologiczne zrealizowane w latach 1997–1999 przez grupę polskich specjalistów. Ich celem było uzyskanie podstawowej wiedzy na temat topogra i miejsca zagłady oraz zlokalizowanie i zabezpieczanie masowych mogił. Archeolodzy używali ręcznych świdrów wiertniczych. W celu dokładniejszego rozpoznania terenu prowadzili w kilku miejscach badania także za pomocą wykopów sondażowych. Metoda ta pozwoliła na ustalenie położenia i prawdopodobnych funkcji budynków i innych obiektów obozowych, których pozostałości odkryto w trakcie prowadzenia odwiertów. Jednym z efektów prac archeologicznych było odnalezienie ponad trzech tysięcy reliktów należących do o ar obozu. Znajdują się wśród nich rzeczy codziennego użytku takie jak: łyżki, widelce, grzebienie, butelki po lekarstwach, przybory toaletowe, klucze, drobna biżuteria, pudełka oraz opaski z gwiazdą Dawida. Wszystkie one stanowią swego rodzaju znaki pamięci, wskazujące na pierwotnych właścicieli. Wśród znalezisk archeologów znajdują się także przedmioty, które można powiązać ze sprawcami zbrodni. Dowodami mordów, które miały miejsce w obozie, są m.in. łuski po nabojach